در تمام عمر عاشقیم؛
عاشقيم بر گل و کبوتر و سبزه و رود و دشت و خانه،
عاشقیم بر آب و آفتاب و ماه و ستاره،
عاشقیم بر چشمان سیاه و کمان ابرو و لب و خد و خال،
عاشقیم بر درخت و بوته و گربه و پروانه،
عاشقیم بر کودک و رنگ و بوی یاس و عقیق و گوشواره،
عاشقیم بر لبخند و گریه و دست و بینی و زلف،
عاشقیم بر دل و دف و آواز نی،
عاشقیم بر باران و نسیم وآتش خواب،
و بناگاه....
می رود،
می میرد،
می پژمرد،
مریض می شود،
قهر می کند،
می زند،
می سوزاند،
می کشد،
می رمد،
می خوردت و نیست می شود و ما در یادش هستیم.
آنگاه که بود، نبودیم.
حال که نیست، هستیم.
آهاااااااااي!!!
با توام
با تويي كه به دنبالشي!!
با تويي كه از مني
نه،
با تويي كه خود مني
نه نه نه
با خودمم،
مي دوني كه هميشه به دنبالت مي آد
و هميشه گريختي از او؛
در بيرون به دنبالش نگرد كه هرگز پيداش نمي كني،
اون هميشه در دل توست.
ولي تو در كجايي؟
در ديگران!
در پي تسخير قلوب ديگران بودي كه خانه وجودت، غصب شد،
و تو به قصد مالكيت، مملوك شدي،
مالكيتي كه به دروغ نام « عشق » به آن دادي....
آهاي!!
تويي كه دعوي خداپرستي و ايمان و اخلاص داري؛
تا از منيت و خوديت خودت خلاص نشوي،
تا از انكار و عداوت با مردمان دست برنداري و به خدمت بي مزد برايشان همت نگماري،
تا زمانيكه اسوه عشق، صدق، قناعت، پاكي، شجاعت، عزت نفس، بي نيازي، معرفت و محبت نگردي؛
منافقي،
آري، منافق!!
بدان كه
خوبترين انسانها، آنهايي هستند كه از خوبي شان، گذشته اند،
و مردم دوست ترين آدمها، هميشه تنهاترين هستند...
عزيز همراه
اكثر ما بر غايت امور خود، معرفتي بر حق نداريم،
جدايي و فراق و دوري عرصه پالايش يك رابطه است،
قلمرو بخودآيي طرفين و معرفت بر حقايق است
تا طرفين يك رابطه به كشف افتها و امراض و ناحقي هاي آن بپردازند
و با پاكسازي آن مفاسد، به رابطه اي الهي تبديل نمايند.
فراق و دوري،
عرصه ناب سازي و جاودانه سازي روابط است،
به شرط معرفت.
آنچه توشه حیات جاوید نامیده ايم،
چیزی جز دریافتهای ما از جهانی که در آن زیسته ایم نیست که اساس ماندگاري این جهان همانا آدمهای زندگی هستند. در واقع توشه جاوید حاصل ارتباط ما با آدمهاست. این ارتباط اگر با غضب و کینه پایان یابد و استمرار یابد توشه آخرت ما همین نفرت و آتش انتقام است. ولی بواسطه معرفت دوران جدائی می توانیم هر کینه ای را تبدیل به محبت کنیم و نور محبت را ره توشه حیات جاوید سازیم.
در پناه الله دريا دل باشيم و دل انديش.
سپاسگزار لحظه اي و تسليم محض خداي مهربان باشيم
تا به مقام صالح نايل گرديم.
پيروان واقعي رسولان و رهروان بيداريِ عشق و حقيقت باشيم،
كساني كه در هر زمان، بذر هدايت را در دل مشتاقان مي افشانند.
